Broer

gedicht

Het kussen van Jean-Paul is nat. Niet dat hij er iets aan kan doen, want hij is er niet meer. Van de glijbaan in ondiep water terecht gekomen. Zes jaar. Verdronken. Niemand kon hem redden. De lichamelijke dood van een onvoorwaardelijke liefde.

Zijn zus was anderhalf en zijn broertje moest nog geboren worden. Een gruwelijk diep en duister gat. Nooit meer te vullen. Zus en broertje kregen een hechte band. Ze gaven licht in het duister en maakten het leven in huis draaglijk. Wat waren papa en mama trots. De twee helden, hun redding.

Het kussen van Jean-Paul is nog steeds nat. Door de druppeltjes van Christophers krullen. Ieder avond rent hij na het badje richting zijn kamertje. Hij duikt in bed en verstopt zich onder de dekens. ‘Papa mij zoeken!’ Zonder enige aarzeling speelt papa het spelletje mee. ‘Waar ben je?’ ‘Hier papa!’ roept hij dan en gooit z’n dekentjes opzij. ‘Jij gekkie’, lacht papa en kust hem de nacht tegemoet.

Christopher kijkt nog even opzij. ‘Trein op kussen!’ Papa verteert de brok in zijn keel. ‘Ja lieverd, dat is het kussen van mijn grote broer. Slaap zacht’.

Comments (7):

    • Didie

      12/09/2016 at 14:39

      He Talita (mooie naam!), fijn te voelen dat je de tekst leest zoals deze is bedoeld. Erg tof dat je jouw reactie deelt.

      Beantwoorden
  1. Tom

    09/09/2016 at 09:56

    Prachtig omschreven, brok!

    Beantwoorden
  2. Tante Mia en oom Henk.

    08/09/2016 at 11:54

    Dat is een verdriet dat nooit over gaat.

    Beantwoorden
    • Didie

      08/09/2016 at 17:38

      Jullie kennen de ellende van dichtbij helaas. Bedankt voor de mooie reactie.

      Beantwoorden
  3. Rob

    07/09/2016 at 22:43

    Pfoeh he….word er stil van

    Beantwoorden
    • Didie

      08/09/2016 at 17:38

      Gek genoeg ikzelf ook.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *