Iedere dag chocola

iedere dag chocola

Afgelopen week was zonder twijfel de week van de chocolade. Sinterklaas was de grootste aanstichter, maar hij was niet de enige. Beleefde Britse gasten, voorbereidingen van een diner, herinneringen aan een gedreven ondernemer of mijmeringen over een steegje in Parijs. Allemaal met chocola als rode draad. Gek genoeg kwam het niet eens door de smaak, maar door de sfeer die mijn ‘best friend meneer cacaoboon’ steeds weer tevoorschijn toverde. Ja echt, ieder chocolaatje liet een onweerstaanbare indruk achter. En wat te denken van de verpakking; de één nog verleidelijker dan de ander.

Ik moest eraan toegeven:

ZEVEN DAGEN ZONDIG…

Iedere dag van de week een chocolade verhaal:

Chocola als slowfood op maandag

Tijdens een sessie over content marketing en e-commerce dacht ik terug aan Norbert Mergen. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik hem sprak. Norbert was namelijk helemaal thuis in de slowfood en ik interviewde hem voor een artikel in het magazine BWELL. Hij vertelde mij in zijn keuken over de geuren en smaken die hij samen met zijn vrouw koesterde. Wat mij, afgezien van de geweldige ontmoeting en sprookjesachtige moestuin, vooral bijbleef waren de chocoladerepen die ik ‘te leen’ kreeg. Ik raakte gefascineerd door de mooie verpakkingen en de ingrediënten. Cacao met pink pepper of zeezout uit Madagaskar, en chocolade met quinoa uit de Andes; alleen het beste mocht de wereld van Norbert betreden. Ik verdiepte me in zijn verhalen en zijn Chocoweb.

De klik met zijn chocolade- en slowfood bleek zo sterk, dat ik advies ging geven over zijn webshop.

Inmiddels zijn we elkaar min of meer uit het oog verloren, maar niet uit het hart. Want de herinneringen aan de cacao uit het Caribisch regenwoud en de 100% rauwe chocolade uit Ecuador zijn blijvend.

Cacao in macarons op dinsdag

Macarons. Vandaag zag ik amateur koks op de BBC stoeien en stuntelen met de ‘haute couture’ van de patisserie. Ik bak graag een DIY taartje, maar macarons gaan me echt te ver. Daar heb ik het geduld niet voor. Bovendien blijk ik ze niet eens lekker te vinden! Ik weet het nog goed: Pierre Hermé De meester van de macarons. Ik moest en zou hem vinden. Via een papieren kaart, google en de Franse mesdames et monsiers hadden we hem getraceerd in een zijstraatje te Parijs. Een stille bedoeling, totdat we bij de ingang kwamen.

Toeristen en klanten vanuit de hele wereld verzamelden zich voor de etalages van deze patissier.

We kochten de peperdure juweeltjes en lieten ze netjes inpakken. Eenmaal buiten zochten we een romantisch kerkpleintje met bankje zoals alleen Parijs dat heeft. Met gepaste vertraging brachten we de zoete creaties naar onze mond. We hadden er ver voor gelopen, lang van gedroomd, en vooral veel betaald, maar… Mierzoet, plakkend aan mijn gehemelte, buikpijn en alles behalve de sensatie in mijn mond die ik had verwacht. Met tegenzin slikte ik de suikersubstantie weg en greep naar mijn flesje Perrier. Aldus een eervolle vermelding voor Hermé vanwege zijn passie, onze zoektocht, en de uiterlijke pracht, maar verder… Niet voor Didie.

Muffin cadeautje van heerlijke chocola op woensdag

Een brainstorm over retailers en hun business geleid door een Franse energieke dame. Eindelijk heb ik ontdekt wat haar geheim is: chocola! Om uren door te gaan en het beste uit iedereen te halen, heeft zij – naast haar innemende charme – een ‘Bonne Maman‘ nodig. En wel eentje rechtstreeks uit Frankrijk. Geen forse opoe, maar een petit hulpje in de vorm van chocolade. En daar was deze mama ook blij mee.

Goddelijke biscuits op donderdag

Britten en beleefdheid. Het is de mooist combinatie op aarde. Terwijl ik een uur te laat arriveerde voor de meeting, ontvingen de Britten van het reclamebureau mij met koekjes van Harrods en chocolade biscuits van Godiva. Buitengewoon attent. Maar vooral – als we het over Godiva hebben – oogstrelend verpakt! Deze Belgische biscuits, die via Londen hun weg naar mijn tafel hadden gevonden, waren gehuld in een verpakking met te gekke Britse stijlfiguurtjes. Wat blijkt: Godiva is een samenwerking aangegaan met LaCambra, de kunstacademie van Brussel.

Studenten Ontwerp hebben zich uitgeleefd op de verpakking door deze te voorzien figuurtjes die iconisch zijn voor bekende wereldsteden en landen.

Behalve de Londen ‘souvenir’ – die nu thuis staat te pronken – is er ook een Amsterdam doosje. Maar mijn favorieten: Japan en Hawaii!

De bonbon uit Breda op vrijdag

Sinds ik in Breda woon, kan ik er niet meer omheen: La Bohème. Vanuit een idyllisch pand aan de Prinsenkade verovert deze bourgondische bonbon de wereld. Het atelier van La Bohème is de ultieme plek voor ‘chocolade charme’. Deze vrijdag bezocht ik deze chocolatier confiseur voor een bestelling van 25 geschenkdoosjes (voor een zakelijk uitje). Ik was compleet overweldigd: toen ik dit cacao mekka binnentrad verloor ik de controle over alle zintuigen; de bitterzoete geur kroop razendsnel in mijn poriën. Gelukkig blijven de 25 pastelroze/aubergine gekleurde doosjes nog enkele dagen binnen handbereik. Benieuwd hoe lang ik het volhoud.

De mooiste chocoladeletter op zaterdag

Ja, en die mag natuurlijk niet ontbreken. Sinterklaas. De letter der letters. Van vijftig cent tot vijftig euro. Wat wil je? De mooiste letters heb ik voorbij zien komen tijdens een vakantiebaantje bij de Bijenkorf in Arnhem op mijn zeventiende. Honderden heb ik er ingepakt. Inmiddels gaat deze koopjespiet voor letters van een eurootje, maar gelukkig word ik ook wel eens wakker geschud door de gebaren van een ander. Daarom deze mooie letter van mijn Philips kennis Dolly. Een toegewijde lieve dame die ik niets hoef wijs te maken. Zij mij des te meer. Bedankt.

Een zoete wens op zondag

Op deze regenachtige zondag dook ik in een van de vele ‘memory boxen’ die ons huis rijk is. Daar vond ik een klein doosje, crème wit gekleurd en versierd met drie schattige kereltjes te midden van het opschrift ‘ Chocolatier Chapon’. Ik dwaalde af naar eind maart 2013, Parijs. Mijn vriend en ik hadden zojuist een petit dejeuner genuttigd op het terras van een Franse bistro. Achteraf een bizar moment. We spraken namelijk samen over onze droom, een klein baby wondertje, en hoopten vurig dat die wens binnen afzienbare tijd zou uitkomen. In een roes van blijdschap trok ik hem mee naar de eerste de beste chocolatier. Het bleek zowaar ook een echte ‘chef chocolat’ te zijn: Patrice Chapon. Chocolade was zijn leven. We kochten een allerliefst doosje met chocolade eitjes, een zegen op de wens die we dolgraag in vervulling wilden laten gaan. En het mooiste van alles: zonder het te weten, bleek ik toen al zwanger te zijn.

Comments (2):

  1. Didie

    09/12/2014 at 20:15

    Haha, nou, jij kent die Parijse steegjes ook nog wel 🙂

    Beantwoorden
  2. T.Diels

    09/12/2014 at 00:03

    Het ergste: ik ruik het, proef het…en moet HET ECHT ZIEN, o grùwelijke geworstel!
    Wat loopt er uit mijn mond? En ik krijg geen tandjes meer toch?

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *