Opnieuw voor de camera

didie als fotomodel

Als tiener volgde ik alle modeprogramma’s die er bestonden en kocht ik alle fashion magazines die de kiosk te bieden had. Ik bestudeerde de catwalks van vooraanstaande modeontwerpers en verdiepte me in de verhalen van topmodellen om me te verliezen in een wereld van glitter en glamour. Zelf ben ik nooit een topmodel geworden. Te klein vooral (1.71 m ehhh… 1.69 m dus). En oh ja, veel te nuchter.

Ik zat liever achter de camera, te overleggen met de fotograaf dan dat ik ervoor stond.

Acteren en poseren was niet mijn ‘ding’. Je deed mij een groter plezier met presenteren. Dan kon ik tenminste mezelf blijven en praten over de inhoud in plaats van een kameleon te zijn in het licht van de lens. En toch kan ik terugkijken op een paar leuke fotoshoots die mij bovendien het nodige geld opleverden. De topper was de shoot in Japan (als zestienjarige!) waar ik niet alleen een honorarium ontving als model, maar ook extra zakgeld om de tempels en pretparken van Tokio en omgeving te bezoeken.

Nog steeds heb ik een soort haat-liefde verhouding met modellenwerk.

Didie de avonturier geniet ervan, maar Didie de denker voelt zich buitengewoon ongemakkelijk als ze de diva voor de camera moet zijn. En dus ben ik erg kieskeurig als er een opdracht voorbij komt. Recent deed zich weer een mogelijkheid voor: een fotoshoot voor Philips. Toen ik de briefing goed gelezen had, klonk het als ‘lekker gek doen met mijn zoontje in een fotostudio’. En dat zou alles behalve ongemakkelijk zijn. En inderdaad, het was precies zoals ik het voor ogen had. Gek doen en samen de creatieve wereld ontdekken, met onze kleine Pandabeer.

Comments (1):

  1. Tinie Diels

    07/02/2017 at 18:38

    Nu twee keer trots! En vanuit je moeder zijn precies die extra dimensie!
    Hopelijk geniet je net zoveel van je kind, zoals ik destijds van jullie mocht genieten!
    XXX

    You know!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *