Geen siliconen in mijn lijf

gezond lichaam zonder siliconen

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb ze niet. Ik ben er ook totaal niet mee opgegroeid. Rotzooi in je lijf? Hoe kom je er bij? Vriendinnen met? Nee, eigenlijk ook niet (of ze houden het angstvallig geheim). Wel meiden met cup A? Ja, en die zijn er nog trots op ook. Kortom, geen siliconen!

Waarom schrijf ik over siliconen borsten?

Ik ben voor mijn werk bij Brunotti bezig met een outdoorcampagne: twee meiden in een bikini. Eind maart ging het duo op fotoshoot. De foto´s moesten echte eyecatchers worden, het juiste lichaam, wel sportief en niet anorexia size. Dus we hadden een sportlady (boarden, turnen) met een prachtig sportief écht lijf, compleet met verantwoorde cup en een tweede dame met een paar kilo minder. Dus ook minder borst. Daarom kreeg zij kreeg onze ´kipfilets´ mee. Bij ons bekend als roze, soepele vulling voor small size boezem. Net iets duurder dan de kipfilet bij Albert Heijn.

De resultaten van de bikini fotoshoot zijn inmiddels binnen.

Twee prachtige posters met meiden die op-en-top in shape zijn met een figuur en borstenpartij waar je jaloers op kunt zijn. Maar terugkijkend: waarom was cup A niet goed genoeg? Waren de kipfilets echt nodig? Had het struisvogelbiefstuk moeten zijn of hadden we afgekund met mespuntje filet americain? Bikini´s uit de eerste collectie hebben een bepaalde sample size die geschikt is voor cup B. Maar we hadden ze toch ook in cup A kunnen laten maken?

Wat is de perfecte borstmaat eigenlijk?

En siliconen promotie dus orde van de dag? Moet je de plastic bags plaatsen als je het gevoel hebt dat je niet mee kunt met de celebs op tv, sterrendansers op het ijs, de pop idols of meiden in de sportschool? Nou, niet dus. Dat is in mijn ogen een principekwestie. Waarom je laten lijden door je omgeving? Is er niet zo´n ouderwetse spreuk: op ieder potje past een deksel, dus ook op cup A. En dan heb ik het nog niet eens over size HH tot en met… Ook prima toch. Blijf er vanaf.

Wat dan voor die meiden die een ernstig negatief zelfbeeld hebben?

En door de siliconen weer helemaal in the picture zijn? Dat is toch juist ´magic´ voor deze meiden? Ja, maar is dat de enige oplossing? Hoe erg kan je probleem zijn als je denkt dat je cup size bepalend is voor je zelfrespect? Dan moet er toch wat anders aan de hand zijn. En als je veertig wordt? Wat doe je dan? Weer oppompen?

Siliconen meisjes zijn het slachtoffer van de media brainwash.

En we doen er allemaal aan mee. Zie de sportschool. Ik herinner me een pilates instructrice waarvan ik me echt afvroeg of ze bij een exercise met de buik op de mat niet een keer helemaal leeg zou lopen! Sportvrouwen voorzien van plastic: actief, werken en zweten met je lijf, gezond eten, maar wel kunstmatige looks?

Heb je de makeover show ‘The Swan’ weleens gezien op tv?

Een soort reality show voor lelijke eendjes die omgeturnd worden tot supermodels. Wat is daar nog echt aan? Ja, die paar tranen vooraf omdat ze eigenlijk doodsbang zijn voor meneer de chirurg. Of misschien die tranen na afloop, mits de traanbuis nog functioneert, wanneer ze hun lover weer terugzien. Heb je wel eens op de kinderen gelet? Die weten niet eens meer waar ze moeten kijken. What happende to mammy?

Plastic fantastic blijft een illusie.

Misschien verzet ik me wel tegen de Amerikaanse invloed waardoor alles maakbaar lijkt. Emoties zijn niet maakbaar! Zelfliefde komt van binnenuit en is niet tastbaar. Dat is juist het unieke van ons mensen. Het gras bij de buur(vrouw) is mogelijk groener en vooral beter bedeeld, maar het groeit pas echt goed als de ondergrond natuurlijk is.