Genezen via je voeten

voeten genezing

Als je ziek bent is de steun van familie en vrienden cruciaal. Niet altijd gemakkelijk voor hen wanneer je als zieke alleen maar chagrijnig en futloos bent. En bovendien snel geïrriteerd. Net zo belangrijk is de steun van je werkgever. Zie het als secundaire arbeidsvoorwaarden die niet op papier staan, maar wel goud waard zijn. Inmiddels dank ik al deze supporters, want ik heb de twijfelachtige eer gekregen langdurig ziek te zijn. Vrees niet. Daarbij hoort ook het vermogen langdurig beter te worden. Niet alleen dankzij bovenstaande support, maar ook dankzij het alternatief.

In eerste instantie begaf ik mij op het reguliere medische pad.

Toen mijn lijf de eerste signalen gaf (terwijl er voor de buitenwereld nog niks zichtbaar was), bezocht ik de fysio. Iedere week om half acht in de oefenruimte. Na verloop van tijd werden mijn enkels rood en dik en nam ik de weg naar de huisarts. Helaas, de assistente in opleiding: “Tsja, ik schrijf je wat pijnstillers voor.”

Zonder enig vertrouwen in haar conclusie weigerde ik de chemische rommel.

Een week later – met dikke enkels, knieën en ellebogen – keerde ik terug naar mijn éigen arts. Hij verwees me direct door naar een specialist in het ziekenhuis. Voordat ik het door had zat ik bij de reumatoloog. Ik dacht nog steeds aan een griepje of overbelasting – er staan aardig wat sportieve jaren op mijn teller – maar de artsen dachten er anders over. Door naar de internist. “Sarcoïdose.” Wat? Ja, de ziekte van prins Willem-Alexander. Oh? Leuk? Nee: auto-immuun ziekte, hoofdzakelijk in longen, waarbij het lijf zichzelf ziek maakt. Oorzaak? Onbekend. Medicijnen? Geen. Herstel? Onbekend.

Ik probeerde mijn lijf te leren begrijpen.

Na een verhuizing naar Nijmegen bezocht ik een nieuwe huisarts. Zij verwees me naar de longarts. Na verschillende onderzoeken trok hij dezelfde ‘sarco nog wat’ conclusie. Of ik over drie maanden terug wilde komen. Dus weer niets. Toen de Arbo-dienst. Gelukkig had ik spraakwater bij mij, anders was het bezoek één lange stilte geweest. Restte mij nog meer zelfvertrouwen en de weg naar het alternatief.

De haptonoom: balansoefening op antieke bal en veel thee.

Dat hielp voor geen meter. Ondertussen stroomden de adviezen binnen. “Wel eens aan een homeopaat gedacht?” Of: “Osteopaat, goed voor je organen.” En: “Ga toch eens naar de psycholoog, je weet dat het nodig is.” Ik koos de sportmasseur. Onbegrijpelijk? Nee, mijn hele lijf en hoofd zaten inmiddels muurvast en ik zocht iemand die de boel eens flink aanpakte. “Hebt u ontstekingen? Dan mag ik u niet masseren. Wat dacht je van de voetreflexmassage?” Voordat ik het wist gaven mijn voeten signalen door over mijn keel chakra. Een paar dagen later zat ik bij de manuele therapeut. Botten gekraakt en voorzichtig in de auto. Ze kraken nog steeds.

De voetreflexmassage hield ik vol. En waarachtig! Langzaam aan kwam de energie terug in mijn lijf.

In combinatie met dagelijkse wandelingen liet ik mijn voeten de aarde energie voelen. In eerste instantie had ik deze behandeling naar de stapel ‘zweverig’ verbannen, maar ik kreeg zowaar respect voor dit alternatief (erkend in Denemarken, China en Afrika). En nog steeds!

Inmiddels koester ik mijn voeten, mijn fundament.

Overigens ook de plek waar de ziekte zich een half jaar geleden openbaarde! Het serieus nemen van mijn lijf blijkt wezenlijk voor een langdurig herstel. Familie, vrienden en collega’s helpen je een eind op weg, maar het beste alternatief is je eigen fundament.