De muren van Breda

kunst in Breda

Graffiti, alles behalve ‘top of mind’. Fel, luid, druk;, het roept iets in me op wat ik doorgaans niet prettig vind. Misschien ligt het aan mijn drukke geest, maar ik geef de voorkeur aan zachte vormen, pasteltinten, rondingen en rust als het geschriften in beeld betreft. Toch werden mijn ogen geopend toen ik met mijn camera door Breda wandelde.

Op een leeg terrein wordt door de NS hard gewerkt aan een nieuw station Breda. Een uitgestrekte vlakte waar je eigenlijk niet voor je plezier doorheen loopt. Maar voor een onverwachte confrontatie met opvallende vergezichten en bijzondere close-ups was het ideaal.

Want ineens stond ik daar oog in oog met… graffiti.

Niet zomaar één muurtje met een paar tekens. Nee, een serie van uitingen, groter dan ikzelf, op verschillende muren en gebouwtjes in de directe omgeving van het bouwterrein. In een flits leken het gewoon ‘woorden’ te zijn, maar aan het ritme van de letters en woorden was te zien dat het ergens over ging. Hoogstwaarschijnlijk belangrijke statements van jongeren in de stad, die ik zelf natuurlijk niet kon ontcijferen. Maar dat deed er eigenlijk niet toe. Ik wist zeker dat de teksten met grote zorgvuldigheid geschreven waren en dat het voor de auteurs een waar kunstwerk moest zijn geweest.

Een uiting van vrijheid in een gebied waar het alledaagse leven tijdelijk stil stond tussen graafmachines en heipalen.

Toen ik de eerste serie op me in had laten werken, volgde snel een nieuwe. De graffitireeks hield niet meer op. Ineens zag ik nagenoeg overal uiteenlopende varianten van de drukke woorden die zojuist mijn aandacht hadden getrokken; in de verte, dichtbij, achter iedere hoek waar loodsen, verlaten gebouwen of afgebrokkelde muren stonden. Overal zag ik de felheid en contrasterende kunsten van de graffiti artiesten.

Binnen een mum van tijd kreeg ik meer waardering voor de uitspattingen van deze mensen.

a er maar aan staan: naast de rails op schuine vlakten, langs daken op afgelegen stukken; dit is niet iets wat je uit verveling of gemakzucht doet. Dit is in meerdere opzichten een kunst! Het subjectieve ‘mooi’ is voor mij overigens nog steeds niet het juiste predicaat. Ik ben geen graffiti liefhebber. Maar, respect voor deze kunstenaars heb ik des te meer.

Comments (1):

  1. T. Diels

    07/11/2012 at 09:58

    Om goed te zien is een bril soms verspilde moeite…………………….
    Sommige mensen hebben deze rijke gave.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *