Ongefilterd leven

fotografie van mensen
Fotograaf: Dorothea Lange

Om recht te doen aan de momenten en mensen die ik fotografeer, probeer ik mijn blik in de lens te verruimen. Iets dat ik als meisje onbewust al deed. En ik herinner me nog precies alle camera’s die ik in mijn handen hield, van de platte modellen en kartonnen weggooidoosjes tot aan de beste Minolta’s en mijn Canon vandaag. In vergelijking met mijn ‘volwassen’ schrijven bevindt de fotografie zich in een kinderlijke kiem; een beeldend verhaal dat z’n beste kant nog moet laten zien. Deze vrijwillige belofte aan mezelf voedt mijn ambitie op een wijze die geen enkel woord spellen kan.

De grote modefotografen kwamen als eerste op mijn pad.

Annie Lebovitz (prachtige documentaire trouwens Life through a lens), Helmut Newton en Peter Lindbergh (van wie ik vorig jaar de expositie bezocht in de Kunsthal Rotterdam). Jaren later volgde ik op uitnodiging van mijn broer – die inmiddels ook aan het fotograferen was – een workshop van acteur én fotograaf Thom Hoffman en leerde ik tijdens mijn zwangerschap de techniek van autonoom fotograaf Linda Bais. Enkele jaren later, beïnvloed door de maakbare wereld van internet, werd ik fan van ‘stylerende fotografen’ zoals Emily Quinton en Simone van den Berg. Beide ondernemers mocht ik in real life ervaren tijdens verschillende workshops.

Inmiddels volg ik het werk van de Amerikaanse fotograaf Kirsten Lewis.

Haar werk bereikt mij op een moment dat ik steeds meer behoefte heb om ‘de ongekunstelde mens’ te laten zien, wat een onvermengde kruisbestuiving geeft met mijn recente verhalen zoals de reportage van Plum Village. Een verlangen dat niet geheel toevallig uit mijn journalistieke opleiding voortkomt: echte verhalen in beeld brengen zonder iets of iemand te manipuleren; mensen te laten zijn wie ze zijn. Lewis past perfect in dat beeld. Zij is een geprezen fotojournaliste die zich specialiseert in familiefotografie.Niet alleen haar werk, maar ook dat van voorgangers vormen een schitterende bron van inspiratie. Zo ontdekte ik dankzij Lewis indrukwekkende foto’s uit de geschiedenis waarin het leven wordt vastgelegd zoals het zich aan ons voorbij trekt. Ook als we niet kijken.

En daarom deel ik tot slot drie beelden die veel meer betekenen dan ik ooit verwoorden kan:

Als eerste een foto van de Amerikaanse Dorothea Lange, die de Amerikaanse Grote Depressie fotografeerde en op ongefilterde wijze laat zien wat een economische crisis met een moeder kan doen.

En de Amerikaanse Stan Stearns die het zoontje van John F. Kennedy in beeld bracht terwijl hij een laatste groet aan zijn vader’s kist brengt.

En ten slotte, een beeld dat ik nooit meer vergeten kan vanwege mijn walging over het ongelijk in deze wereld: de honger in Soedan door de ogen van fotograaf Kevin Carter die een aasgier laat zien wachtend op… zijn prooi. De mens.Hoewel ik anders begon, gaat dit verhaal helemaal niet over mijn fotografie of het pad tot een veelbelovende creatie.

Ik besef me nu dat ik gehoor geef aan een diepere drift de verrotting op deze aardbol te ontsluieren. En dat zit veel dichter onder de huid dan de woorden en beelden die ik maken kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *