Online daten met prins op het hobbelpaard

online daten

Ik zat met twee vriendinnen aan tafel. Ik had ze net een salade voorgeschoteld (koken is niet mijn grootste passie) en al snel ging het gesprek over… mannen. Vrij logisch als je weet dat we alle drie vrijgezel zijn, de dertig gepasseerd en natuurlijk niet begrijpen waarom wij nog geen prins hebben. Kleur paard maakt ons niks meer uit, maar voor het overige willen we – liever vandaag dan morgen – een vent die ons mooie dagen én nachten bezorgt.

Online daten dan maar?

Vriendin Sandra had daar ook al ervaring mee, maar vriendin Patty vertelde me dat ze nog grote twijfels heeft. Snel schoof ik de salade opzij. Ik klapte mijn laptop open en logde in op mijn datingprofiel, want ik had al een poging gedaan. “Je zal zien dat het meevalt. Je moet niet te kieskeurig zijn, maar dan heb je ook wat.” Ik selecteerde de online mannen van 30 tot 38. “Kijk Patty, helemaal niet verkeerd toch?” Ik zag dat ze enthousiast werd. Na een half uurtje screenen hadden we zo’n vier ‘relatief’ leuke mannen gevonden.

Patty voelde zich nog wat ongemakkelijk bij het e-dating idee, maar zou nadenken over een account.

De volgende avond sprak ik vriendin Jet. Ook bekend met e-daten via dezelfde site als ik. Ze vertelde over haar eerdere ervaring met ene ‘Chris’. Ze had een maand met hem gedate. Het was een geweldige tijd en ze zouden zogezegd de wereld gaan veroveren. Maar ineens liet Chris weten dat hij er nog niet klaar voor was. Jet van slag. Chris uit beeld.

“Hé, hij staat ook nog steeds op de site!”, zei Jet.

Ik keek naar de foto van de donkere, sportieve man met nonchalante looks. “Wow, die wilde ik gisteren al tackelen!” riep ik. Hij was één van de vier mannen die ik de avond ervoor met Sandra en Patty had gescout!  Voor mij genoeg reden om hem nu alsnog gelijk te contacten. Vriendin Jet wist immers meer van hem en daardoor kon ik – met haar als ‘personal assistant’ – gelijk checken hoe eerlijk hij was.

Zijn eerdere mismatch met Jet had vast en zeker een goede reden en nu was míjn kans daar.

Na wat algemeen op-en-neer gemail kwam het real life moment dichterbij. Ik dacht erover Chris te mailen dat ik via Jet al meer wist, maar die info wilde ik bewaren voor de live middag. Dan kon ik hem tenminste recht in de ogen kijken. Naarmate de fysieke date naderde, werden zijn mails korter en duurden zijn reacties steeds langer.

Maar ik maakte me geen zorgen, onze date stond.

Zaterdagmiddag om twee uur startpunt CS Utrecht. Ik gaf de voorkeur aan Den Haag, dus mailde hem de laatste suggestie op woensdag ervoor. Even zijn reactie checken op donderdagavond, vrijdagochtend, vrijdagmiddag, avond, nacht…. Niks! De frustratie steeg naar ongekende hoogte. “Reageer gewoon even eikel!” Tegelijkertijd voelde ik me schuldig. “Was ik onduidelijk geweest? Zou hij nu morgen voor niks in Utrecht staan. Moet ik toch maar gaan? Maar ik weet niet waar hij staat?” Jet wist ook niet goed wat ik moest doen.

Ik deed wat vele vrouwenboeken me hadden geleerd: doe vooral niks!

Als een man je echt wilt, reageert hij wel. Wat een eyeopener was dat! Er volgde een lange online stilte. Zaterdagavond, zondagmiddag, maandagavond. Niks. Chris was wel zichtbaar op de site, maar had van alles te doen behalve mij mailen. Of was er iets vreselijks gebeurd?

Enkele dagen later stuurde vriendin Jet, die nog wel een Facebook-connectie met Chris had, een een update van Chris. En wat zag ik tot mijn gruwelijke ellende?!

Helemaal happy met zijn vriendin!

Had ik iets gemist, wilde hij gewoon snel scoren? Was ik de pineut? En… hoeveel vrouwen stonden er inmiddels op CS Utrecht te wachten? Ik klapte mijn laptop dicht en liet mijn oog vallen op een ongeopend kookboek. Klaar voor een betrouwbare passie.

ps: voor de privacy heb ik de voornamen veranderd.