Oppervlakkigheid in de media

oppervlakkigheid in de media

Geheel vrijwillig heb ik weer eens wat uurtjes voor de tv doorgebracht. En het hoogtepunt of eigenlijk dieptepunt is bereikt. Ik luid de noodklok. Waarom? Mijn hersencellen sterven in rap tempo af bij alle ‘bagger’ tv die ik voorgeschoteld heb gekregen.

Het synoniem voor oppervlakkigheid is De Gouden Kooi.

Mocht je weinig hersencellen hebben, dan kan het misschien niet zoveel kwaad of juist wel. Maar blijf je graag van enig intellectueel niveau, sla het dan over. Twee minuten was voor mij meer dan genoeg. Zeg nou zelf. Bij de aanblik van smaakloos en goedkoop geklede mensen, taalgebruik dat veel weg heeft van een puberaal geneuzel en groepsgedrag waar zelfs de honden geen brood van lusten, weet ik genoeg. Al zappend hoopte ik iedere dag opnieuw dat deze pulp ten einde kwam, maar helaas.

Op deze manier drijft de Nederlandse commerciële tv mij uit haar gezichtsveld.

Neem dan de BBC. Ik zeg: rust, respect en relativeren. Programma’s die dichtbij de mensen staan, zonder oppervlakkigheid. Het is niet voor niets dat Nederlandse programmamakers menig Britse productie kopiëren. Helaas zijn we niet zulke goede copycats. Zie daar de Modepolitie versus What not to Wear. Waar het in de Nederlandse variant ontbreekt aan bezieling, tact en respect voor de persoon in kwestie, weten de Britten deze waarden in een perfecte harmonie toe te passen. Bovendien vraagt de Britse humor nog om enige intellectuele verwerking waar het bij de Nederlandse Modepolitie een kinderlijk niveau van ‘leukdoenerij’ betreft.

Ook op het gebied van documentaires staat de BBC voor mij op één.

Verborgen waarden, een visuele zoektocht voor aandachtige kijkers. Als voorbeeld neem ik de documentaire over J.K. Rowling, de ‘grondlegger’ van Harry Potter. Een prachtig puur en integer verhaal over een vrouw die zich ondanks haar moeilijke bestaan (of juist dankzij) wist te concentreren op de dingen die ze wél kon doen in plaats van te verzanden in… oppervlakkigheid. Een verhaal met uitspraken die beklijven. J.K. Rowling: “Ik wil herinnerd worden als de vrouw die het geschenk dat ze meekreeg bij haar geboorte heeft gerespecteerd en er alles aan heeft gedaan dit tot het volste recht te laten komen.”  Zet dat nu eens af tegen een dagje bagger op de Nederlandse commerciële tv.    

Toen ik in de tv branche werkte, verbaasde ik mij ook al over de alledaagse oppervlakkigheid.

Misschien had het te maken met het snelle geld. ‘The Gay Team’ was zo’n programma. Een variant op… ja, ja… The A-Team. Alles voor de adverteerder. Drie homo’s op pad om met één missie: het ‘pimpen’ van een ongelukkige vrouw. Een slecht uitgevoerde voorloper van de huidige metamorfose programma’s. Ik weet nog dat Mariëlle Bastiaansen, momenteel dé Looking Good lady, achter de schermen meewerkte. Ze wilde niets liever dan zelf op de voorgrond en dat is haar gelukt. Petje af! Bovendien heeft zij Looking Good enige bezieling meegegeven. Maar dan nog. Waar blijft de integriteit?

Neem dan de publieke omroep.

Hulde aan BNN (Donorshow, Return to sender) de VPRO (Zomergasten), VARA (Pauw en Witteman) en zelfs de EO heeft het licht gezien. Lang leve Arie Boomsma. Terug naar de christelijke waarden. Niet iedereen wil ‘jong, snel en wild’ zijn. Arie, doe mij maar ’40 dagen zonder sex’. Of is dat toch een beetje oppervlakkig?