De mooiste posters aan de muur

marilyn monroe

Die ene muur in de woonkamer. Helemaal leeg. En dat stoort ons al zolang we er wonen. Vlak boven de favoriete lounge bank, dichtbij het nostalgische ladekastje; wat moeten we er toch mee? Een indrukwekkende foto of schilderij. Dat staat vast. Maar wat precies? De hele familie pontificaal in beeld of een subtiel geschilderd landschap uit Toscane. Tuurlijk, de skyline van New York; de gondels in Venetië. Of nee, toch maar die foto van de bergwandeling toen we ternauwernood aan de dood ontsnapten… En nog steeds hangt er niks aan de muur.

Ik heb nog nooit iemand ontmoet die binnen een week de muurdecoratie van de woonkamer op orde had.

Het is een moeizaam proces van wikken en wegen om te komen tot een keuze die de sfeer in huis daadwerkelijk verhoogt. Nu verkeer ik in de luxe positie dat mijn vader verdienstelijk schildert. Zijn werk verspreidt zich als een olievlek over ons landje waardoor menigeen wél een perfecte smaakmaker boven de bank heeft. Ook ons huis is inmiddels ook voorzien van de nodige ‘Ruudjes’ (en er komt nog een prachtig mama-zoon exemplaar aan) maar de plek bij de bank is vooralsnog hartstikke leeg. Een grote plus: we weten wat we willen! Geen schilderij, geen kleur, maar twee zwart-wit foto’s; van Mick Jagger en Marilyn Monroe.

Persoonlijk heb ik weinig met Mick – afgezien van ongekend respect voor zijn bestaan als artiest – maar mijn vriend des te meer. Hij is een groot Stones fan en wil voortaan iedere avond recht in de ogen van Mick kijken (Studio Sport kan wel even wachten). Marilyn daarentegen is mijn ‘pakkie an’. Dat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Als tiener was ik al weg van haar; onder de indruk van haar ontluikende verschijning en betoverende blik. Zo ging mijn eerste Duitstalige spreekbeurt over niemand minder dan ‘Die blonde Filmstar aus Hollywood’. Sindsdien heb ik talloze MM-films en boeken verzameld. Van ingenieuze bespiegelingen over haar leven en geheimzinnige dood tot aan fotoboeken met citaten over alles wat haar bezighield. Eén van mijn favorieten:

No one ever told me I was pretty when I was a little girl. All little girls should be told they’re pretty, even if they aren’t.

Nu is het de kunst om een unieke foto van Marilyn Monroe te vinden. Eentje die de censuur van de huiskamer doorstaat en didactisch verantwoord is. Datzelfde geldt overigens voor Mick Jagger. De keuze aan foto’s met lichaamsdelen (lees ‘tong’) die capriolen uithalen waarvan mijn zoontje nachtmerries krijgt, is ongekend. De overvloed aan ‘sex, druks & rock ’n roll’ dringt rechtstreeks de huiskamer binnen. Maar goed, aangezien ik wat minder ‘in de geest van Jagger’ denk, laat ik die selectie (voorlopig) aan mijn vriend over.

Ik duik liever in het leven van Marilyn, waarbij ik moet oppassen dat ik er niet weemoedig van word. Enerzijds omdat het moeilijk is de perfecte afbeelding te vinden, anderzijds vanwege de deprimerende foto’s vlak na haar dood. Een troost: ik kan mijn vader altijd nog vragen om de juiste touch aan de foto toe te voegen en de hoeveelheid drama te vervagen tot euforie die ons huis de juiste warmte geeft. Inderdaad, Some Like It Hot.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *