Trots op Nederland?

trots op nederland

Ik ben Nederlandse en daar ben ik erg blij mee. Ik leef in een relatief schoon land, heb meer dan voldoende te eten, kan werken wanneer ik wil en voel me er prima thuis. Daarom voel ik mij verplicht te stemmen op Rita Verdonk en te kijken naar Linda de Mol, want Rita is trots op Nederland en Linda houd van Holland…

Het lijkt wel een samenspanning. “Hé Rita, als jij die partij nu eens opricht, dan maak ik een mooi programma met tulpen en hebben we heel Nederland in onze zak.”

Niets is minder waar natuurlijk. Beide zakenvrouwen hebben maanden van voorbereiding getroffen om hun visie op ons land perfect naar buiten te brengen, hetzij binnen een politiek kader, hetzij binnen de entertainmentbranche. Niets eens zo gek in een jaar waarin de oranjegolf losbarst met de EK voetbal en Olympische Spelen deze zomer.

Nee, ik stem níet op Rita. Ik ben trots op ménsen, niet op een land.

En ik kijk níet naar Linda (ik vier liever feest in een echte kroeg), maar ik heb voor beide vrouwen erg veel respect heb vanwege hun ambities en doorzettingsvermogen. Bovendien zetten ze me aan het denken over het land waarin ik woon en stel ik mezelf de vraag of ik er echt van houd.

Als klein meisje kon ik volop genieten van de jaarlijkse uitjes naar de Efteling of vakantieparken.

Bovendien was ik apetrots op mijn moestuintje met rabarber en vond ik het helemaal niet erg dat mijn vers gewassen kleertjes doordrongen waren van de mestlucht. Ook kon ik als de beste pannenkoeken bakken en deed ik tijdens Koninginnedag mee aan spelletjes en playbackshows. Het oranje hoogtepunt vormde het jaar 1988 toen ik bezeten was van de EK voetbal. Natuurlijk vanwege het spannende voetbal, maar vooral omdat ik hevig verliefd was op Marco van Basten.

Op mijn zeventiende werd ik noodgedwongen trots op ons land vanwege mijn titel Miss Nederland.

Daar stond ik dan, de ultieme verbeelding van de Nederlandse vrouw. Bruin haar, bruine ogen, niet al te groot. Alles behalve die blondine met blauwe ogen. Zelfs Nelson Mandela keek gek op toen hij kennismaakte met deze brunette tijden de Miss World verkiezing. Het was in ieder geval een perfect jaar voor de rood-wit-blauw parade. Maar terugkijkend hield ik me vooral bezig met leuke tv-optredens, openingen, presentaties en fotoshoots. Bovendien zat niemand te wachten op de lage landen. Stond ik daar met mijn NL naamkaartje tijdens de persconferentie van Miss World in Zuid-Afrika. “Eh Holland? Okay, next.”

Misschien heeft dat er wel toe geleid dat ik een jaar later verliefd werd op een Israëlische man.

En zelfs een paar weken heb proef gedraaid in mijn nieuwe thuisland Israel. Maar langzaamaan stak heimwee de kop op en ging ik terug naar Nederland. Aldaar leerde ik mijn eigen basketballer kennen, afkomstig van Friese voorvaderen. Bovendien gingen we wonen in Groningen en zat ik midden op de veengrond. Dag Israel, welkom Nederland.

De basketballer en Groningen zijn inmiddels verleden tijd, maar ik ben gebleven en niet van plan weg te gaan.

Ik geniet van de welvaart en de oranjegekte tijdens de EK en hoop op Hollands goud tijdens Olympische Spelen. Maar Rita en Linda? Trots op en Houden van? Nee, dat gaat me toch iets te ver. Bovendien bewaar ik mijn liefde en trots voor mijn Marco van Basten, ongeacht zijn prestaties.