Verwachtingsvol ontwaakt

ontwaken aan zee

Kort verhaal.

Ik schrok wakker. Niet dat ik in slaap gevallen was, maar ik had een vorm van stilte bereikt die mij het bewustzijn deed vergeten. Mijn oogleden voelden zwaar terwijl mijn lichaam in sluimerstand stond. Door mijn wimperharen kwam een gefragmenteerd, zacht pastellicht naar binnen; een verfrissende bries omringde mijn hoofd met energie. Het was verkwikkend en verhelderend tegelijk, hetgeen ook wel nodig was want ik voelde dat het tijd was om de stilte te doorbreken. Ik realiseerde me beetje bij beetje wat er was gebeurd. Mijn voeten hadden me in beweging gebracht en uiteindelijk doen belanden op een enigszins comfortabele rots bij een afgelegen strand. Gelukkig was ik niet alleen. De horizon was voorzien van zwarte toetsen die de contouren zichtbaar maakten van dwalende mensen, slenterend door de branding, hier en daar vergezeld door een trouwe lobbes. Precies genoeg rumoer om mij het gevoel te geven welkom te zijn.

Ik keek naar mijn voeten. De fuchsia roze kleur van mijn nagels was afgebladderd, als een strandhuisje dat de zoute zomer met moeite had doorstaan. Ik had weliswaar sandaaltjes aan, maar die hadden mijn voeten onvoldoende kunnen beschermen tegen het schuren van het zilverkleurige zand. Vanuit mijn schoeisel keek ik op naar het strand dat bezaaid lag met parelmoer gekleurde schelpen. Ik zag een vrouw, gehurkt zittend, gravend in het zand ogenschijnlijk op zoek naar verhalen die vanuit verre oorden waren meegevoerd. Zij liet zich door niets of niemand afleiden en tuurde geconcentreerd naar de aarde waar haar verborgen schatten zich bevonden. Ze had lichtblonde krullen gelardeerd met grijze lokken waardoor ik de indruk kreeg dat ze de vijftig was gepasseerd. Haar losvallende rok en zachtblauwe blouse wapperden in de wind zodat het geheel een speels avontuurlijk tafereel werd.

Ik wendde mijn blik weer af van de vrouw en veerde lichtjes op van de rots die inmiddels een vertrouwd ijkpunt was geworden. Ik stond op en reikte met mijn armen naar de zon. Ik liet de zuurstof tot diep in mijn longen stromen en keek verwachtingsvol om me heen. Ik ademde uit en fluisterde zachtjes tegen de golven op de zee: “Ben ik er klaar voor?”

Wat er aan vooraf ging lees je hier...

Comments (4):

  1. Cynthia

    07/07/2015 at 08:54

    Rustgevend en verwachtingsvol…

    Beantwoorden
  2. Nathalie

    07/07/2015 at 06:54

    Volgens mij wel!…hier klinken twee sentimenten hard door: vastberadenheid en positiviteit …..zoveel meer dan in je vorige verhaal….

    Beantwoorden
    • Didie

      07/07/2015 at 07:31

      Mooie feedback en conclusie waar ik weer iets mee kan.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *