Haast zonder tijd, mag het iets langzamer?

de tijd vliegt voorbij

Ieder jaar opnieuw, zo vlak voor de jaarwisseling, begint de tijdbom te tikken. Binnen één week is mijn zoontje jarig (tweede kerstdag), word ik zelf een jaartje wijzer (31 december) en moet ik onthouden dat we een jaartal wisselen. Vervolgens haal ik alles door elkaar en verkondig ik doodleuk dat ik achttien ben geworden, mijn dreumes z’n rijbewijs heeft gehaald en dat we een millennium probleem naderen.

Allemaal omdat ik haast heb.

Tijd, het is een ongrijpbaar fenomeen. Aan het einde van een jaar zit ik in de zevende versnelling: Haast! Razendsnel probeer ik alles af te ronden om het nieuwe jaar met een blanco canvas te omarmen. Tegelijkertijd til ik mezelf als een trekpoppetje boven alles uit om de chaos stil te zetten en vriendschap te sluiten met het meest ongrijpbare fenomeen van het leven: tijd.

Als de tijd vervliegt

Niet zo lang geleden bedacht ik een experiment: wat zou er gebeuren als ik de ‘labeltjes’ door elkaar schud? Ooit hebben we bedacht dat 365 dagen een ‘jaar’ moeten heten, en 24 uren een ‘dag’. Dat heeft zo’n invloed op de wijze waarop we alles beleven. Als ik die 24 uren nou eens omdoop tot een jaar? Dan is er geen haast meer. Ik zou sowieso stokoud worden en iedere dag beleven als een uitdagende reis vol hoogte- en dieptepunten. Bovendien zou de jaarwisseling zo’n gewoonte worden, dat alle oudjaars-stress in één klap zou verdwijnen. Alles behalve werkbaar in onze maatschappij, maar zo’n welkome gedachte waarbij de tijd zou vervliegen.

Tijdloze tijd

Ik herinner me nog heel goed hoe zo’n tijdloze periode kan zijn: zo’n vijftien jaar geleden in de woestijn van Egypte. Met mijn toenmalige Israëlische vriend verbleef ik in een rieten hutje zonder stroom. Alles was aanwezig en tegelijkertijd was er niets. Ze bestonden niet meer: datum, plaats, tijd. Donker was nachtrust en licht een nieuwe kans om het leven te vieren. Geen haast, nul verwachtingen, maar een overvloed aan rust en stilte; ik bevond me te midden van een natuurlijke balans die de hemel en aarde mij voorschreven.

Horloge zonder haast

Overigens staat bij mij de tijd al jaren stil, letterlijk gezien. Want jaren geleden kocht ik een prijzig horloge in New York. Ver boven budget, maar een gave eyecatcher, en vooral ‘de mijne’. Helaas bleek het sieraad er een eigen planning op na te houden en mijn leven stil te leggen wanneer de wijzers daar zin in hadden. Totdat het zelfs besloot er definitief mee op te houden. En dus draag ik al jaren een horloge dat in coma ligt. Ik heb er vrede mee. En bovendien is het een interessante weerspiegeling van mijn tijdloze experiment.

Laat de zon en de maan mij vertellen hoe laat het is.

En het vuurwerk wanneer het jaar wisselt. Dan zie ik in de ogen van mijn zoontje wanneer hij jarig is en voel ik diep van binnen dat ik een jaartje wijzer ben geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *