Eenzaam, op weg naar een bezield leven

alleen in het park

Als je onderweg je ogen open houdt, kom je soms mensen tegen die gehoord mogen worden. Zo ook Tina. Ik kijk nog steeds iedere dag naar de plek waar ik haar een jaar geleden ontmoette. Op een bankje in het park, omgeven door prachtige linde- en kastanjebomen. Ze was mager, had grijs kort haar en liet een zwaar doorleefd gezicht zien. Toch was ze alles behalve bejaard, want haar ogen keken fel en haar lippen waren beweeglijk. “Mag ik even kijken?” vroeg ze toen ik met de wandelwagen voorbij liep. Iets in haar blik deed me stoppen.

Tina bleek vaker in het park te zitten. En niet alleen overdag.

Ze had hier al heel wat nachten rondgelopen; omdat ze niet kon slapen, rusteloos, op zoek, eenzaam en verlaten. Haar verhaal bleek er één van uitputtend psychiatrisch leed. Ze had haar hele leven geteerd op pillen en hulpverlening. Maar nu, inmiddels ver in de volwassen leeftijd, wist ze eindelijk wat er mis was. Ze was zichzelf in de loop der jaren compleet voorbij gelopen. Haar zus was op 11-jarige leeftijd gestorven en dat had een zware stempel op het gezin gedrukt. De kleine Tina kon alleen maar haar best doen om iedereen te plezieren. En dat ging zo haar hele leven door, totdat ze het niet meer aankon. Ze was bovendien kort na haar huwelijk gescheiden. En omdat ze er toen zó slecht aan toe was, moest ze haar dochter bij haar man achterlaten.

Recentelijk had Tina – na jaren van stilte – haar broer gesproken. 

Als een geschenk uit de hemel gaf hij het inzicht waar ze naar op zoek was. “Ik heb zoveel psychiaters gezien en talloze medicijnen geslikt, maar ik voelde altijd dat er iets anders aan de hand was. Mijn broer vertelde me over onze complexe familiegeschiedenis en bovendien wist hij mijn karakter perfect te omschrijven; ik ben buitengewoon sensitief. Dat zei mijn moeder vroeger al, maar nu begrijp ik het pas. Gelukkig, ik ben niet gek!”

Op deze zonnige dag in het park kon Tina het leven weer aan.

Bovendien was het contact met haar dochter weer hersteld. Ik keek haar recht in haar fonkelblauwe ogen. Ik zag een wijze, lieve, onzekere vrouw die alles behalve alleen zou mogen zijn. Ik zei: “weet je, je hebt al heel wat jaren op de teller staan, maar misschien komen de mooiste jaren nu pas en duren ze stuk voor stuk heel lang. En vergeet niet, je hebt nog steeds de kans om het iedere dag opnieuw te proberen. Zoek niet langer naar onvolkomenheden, maar meng je tussen mensen die je respecteren.” Tina knikte. Eigenlijk hoefde ik haar niks wijs te maken. “Ik weet het. Ik hoop echt dat mijn leven nu begint. Een bezield leven, begrijp je wel.”

Tina en ik keken weer naar mijn zoontje in de wandelwagen. “Gaat het goed met hem?” vroeg ze. Kijkend naar zijn Hollandse wangetjes en voetjes hoefde ik daar geen antwoord op te geven. Bovendien: de vertwijfelde blik van mijn zoontje veranderde plotseling in een innemende glimlach, speciaal voor Tina.

Comments (1):

  1. admin

    23/06/2014 at 21:33

    Ik krijg regelmatig de vraag of dit verhaal echt is… JA. Wat dat betreft ben ik iemand die het geweldig vind om het ware leven in al zijn vormen te vertellen. En het echte leven is soms mooier en indrukwekkender dan de fantasie.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *