Wat is schrijven waard?

schrijven om te leven

Waar beginnen we ons leven mee? Geld of geluk? En hoe houden we ons staande? Geïsoleerd of kwetsbaar? Ik kies voor geluk en kwetsbaarheid. Daarom deze memo. Dat vraagt concessies op een ander vlak. Geld. Want dit is een eerlijke onderneming, wars van de reclame waanzin.

Vaak denk ik na over een verdienmodel, hoe (minimaal) te kunnen leven van mijn online schrijven.

Als ik kijk naar de snack-wereld online, ligt het snelle geld voor het oprapen. Ik kan iedereen overladen met ongevraagde advertenties. Zoals veel websites doen: na vijf minuutjes nietsvermoedend googlen op ‘houten tuintafel’ word je overal geattendeerd op persoonlijke advertenties van tuinmeubilair. Of we daar mindful door worden? Ik betwijfel het.

Ik kan natuurlijk ook willekeurige advertenties plaatsen, zonder enige persoonlijke relevantie. Dat levert vast en zeker veel geld op. De homepage zo ongeveer voor de helft vullen met een gigantische afbeelding, die je moet weg klikken om überhaupt nog iets van de verhalen te zien.

Of zal ik elke memo vervuilen met slimme links die geld in het laatje brengen. Boeken, speelgoed, cosmetica en hippe outfits… Kassa! Omdat jij erop klikt.

Nee, dan liever een lang artikel over een product dat ik plotseling geweldig vind: een feelgood stukje over elektrische vliegenmeppers (iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb)? Of een ode aan het kunstgras? De teloorgang van iedere stadstuin als je het mij vraagt.

Didie, de reclame slet van het net? Liever een advertentie dan een persoonlijke foto uit Tibet?

Never nooit niet!

Ieder advertentiemodel heeft impact op eerlijke kwaliteit. En dat gaat veel verder dan wij vermoeden. De waanzin van de reclame heeft zelfs invloed op het democratische debat. Daarom heeft de Franse journalist Edwy Plenel ooit de online newspaper Mediapart opgericht, als pionier onder de digitale journalistiek. Kosten wat kost wilde Plenel de kwaliteit van de waarheid borgen. Geen advertenties, enkel abonnementsgeld in ruil voor hoogwaardige onderzoeksjournalistiek. Inmiddels heeft de digitale krant zo’n 150.000 abonnees.

Journalistiek zonder advertenties?

Helaas geen voorwaarde voor een zuiver verhaal. Want er is ook nog zoiets als onafhankelijk schrijven vanuit sensatie. Een vorm van gewetenloze impact. Copy-paste, zonder de feiten te checken. laat ik eens schrijven dat ‘bevroren witbrood het nieuwe superfood is’ (zoals Men’s Health en Metronieuws onlangs hebben gedaan). Mijn geweten is te groot om op die manier te scoren.

En daarmee maak ik het mezelf niet makkelijk. Wel eerlijk.

Want ik wil je niet lastig gevallen met commerciële trucjes.

Hier worden artikelen geschreven vanuit mijn journalistieke bagage, analytische geest en inlevend vermogen. Omdat ik iets gezien, gehoord of gevoeld heb dat ertoe doet. Om met de woorden van de Italiaanse kunstenaar Matteo Bastianelli te spreken te spreken:

Ik creëer zodat je kunt voelen wat ik voel.

Om vervolgens zelf te bepalen wat je ermee doet. Misschien raakt het je of totaal niet. Dan gaan we in gesprek, want dat maakt het juist interessant. Ik heb een hekel aan negeren, noem het de echtelijke sleur. Niks zo dodelijk als elkaar links laten liggen. We moeten elkaar opzoeken, een standpunt innemen en ontdekken hoe we ons tot elkaar verhouden. Geef toe: veel spannender dan met dezelfde regenjas op de fiets.

En dus dapper ik door. Als idealistische schrijver en journalist.

Met idealisme kun je geen droog brood verdienen…

Nog niet. Daarom eet ik crackers en werk ik zoveel mogelijk voor andere organisaties die ertoe doen. Zoals het Radboudumc Centrum voor Mindfulness. Waar mindfulness wetenschappelijk wordt onderzocht. En waar een hoogleraar psychiatrie ervoor zorgt dat jonge mensen met parkinson hun pijn kunnen dragen. Ook schrijf ik voor de stichting Present. Over lokale helden in Breda. Omdat er mensen zijn die begrijpen hoe gruwelijk het moet zijn om kindsoldaat te zijn geweest. En een minderjarig slachtoffer vrijwillig begeleiden.

Ondertussen is er die ene grote droom.

Te kunnen leven van mijn schrijven. Zonder trucjes, dat staat vast. Met de hulp van donateurs of maatschappelijke partners die in mij geloven. En begrijpen dat ik vanuit mijn hongerige hoofd een bijdrage wil leveren aan een zinvol bestaan. Aan eenvoudig samenzijn waardoor we stoppen met zoeken naar meer, beter, anders. Zodat generaties na ons kunnen opgroeien in een wereld die zichzelf overleeft.

Het is een stevige uitdaging. Want ik vraag niet graag om hulp, en nooit om geld. Bovendien ben ik introvert als ik naar buiten moet treden en extravert als niemand erop zit te wachten (gelukkig kan mijn man daar beter mee omgaan dan ik).

Ik ben een soort stichting ‘with a soul’.

Niet gedreven door een commercieel algoritme, maar door de cadans van mijn schrijvershart. Waarde toevoegen aan ons collectief denken, door journalistieke tradities te vernieuwen zonder ze te breken. Want ook de bedenker van de krant zocht ooit naar een democratisch model. Omdat hij 130 jaar geleden de burgers wilde informeren via het papier. Nu is het mijn beurt. Journalistieke kwetsbaarheid. In een vorm die het huidige medialandschap verdraagt.

Suggesties zijn welkom!

ps: ik schreef dit artikel op weg naar een congres, over nieuwe journalistiek. Later die middag bleek alles in het teken van idealisme, ondernemerschap en de waarheid te staan. Mijn verbondenheid had niet groter kunnen zijn. Dankbaar

Comments (2):

  1. Patty

    08/06/2018 at 21:18

    Jouw hart en passie gaan je ver brengen.

    Beantwoorden
    • Mindful Memo

      08/06/2018 at 22:22

      En die passie delen we. Daarom ben ik zo blij met je eerlijke enthousiasme. We gaan ervoor!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *