Teveel liefde, bestaat dat ook?

liefde met gezin

Kan dat, overweldigd worden door liefde? Zoveel zoete warmte dat het je duizelt; er zelfs bang van wordt? Het is een overpeinzing die het midden houdt tussen het gevoel dat ik zweef en een vreselijke duizeling in ademnood. Als ik nu te gretig ben, wordt het dan straks minder? Mag ik gulzig zijn totdat ik zachtjes in slaap val of  moet ik alert blijven. Hoeveel moet ik geven om te laten merken dat ik niet meer zonder wil? En vooral niet meer zonder kán.

Bang voor de liefde

Ik herinner me heel goed de eerste maanden met mijn vriend. Zijn liefde was zó welkom, dat ik niet meer wist hoe ik het moest beantwoorden. Hij leerde mij al vrij snel dat ik zélf het antwoord was. En dat ik niet bang hoefde te zijn dat onze liefde zou vervagen door een kleine misstap. Of dat ik mijn onbevangenheid voorzichtig moest afstemmen op de grillen van de dag. Nee, de spontane liefde en de onvoorspelbare golf van emoties zouden er altijd mogen zijn. Vol overgave, zonder angst.

Grenzeloze liefde

En inderdaad. Hij heeft gelijk. Alles is welkom, in welke vorm dan ook, van beide kanten. Er zit geen ultimatum aan onze liefde; we hebben geen verborgen agenda waarin staat wat we nog kunnen verlangen. De voorwaarden van het onvoorwaardelijke vervagen. Deze magische affectie is er en blijft.

Overweldigende liefde

Sinds de geboorte van onze zoon, is de liefde door álle barrières gebroken. Het voert me mee naar momenten die geen tijd kennen, geen naam hebben en onbekend zijn op de wereldkaart. Soms is het bijna niet te verdragen. Het lijntje tussen liefde en ongeloof is dan zó flinterdun. Op zulke momenten mis ik mijn zoon, terwijl hij gewoon voor me zit. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik doen? Ik houd zoveel van hem dat het me compleet overweldigt. Gelukkig kan ik er steeds beter mee omgaan. Met een glimlach in mijn ogen kijk ik stiekem naar mijn zoontje en mijn vriend. Het leven leert mij dat ‘teveel liefde’ niet bestaat.

Comments (2):

  1. Isere L'Hoest

    22/09/2014 at 01:08

    Of spontaan huilen, gewoon omdat je zo bang bent ze kwijt te raken terwijl er geen reden voor angst is.. Zo herkenbaar..

    Beantwoorden
    • Didie

      24/09/2014 at 11:48

      Fijn dat je jouw gevoel deelt. Volgens mij is ons lichaam/hart vervuld van een duizelingwekkende mix aan emoties die niet eens allemaal te benoemen zijn. Maar we herkennen het wel van elkaar. Uniek en tegelijkertijd verbonden.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *