Dankzij de eerste Nederlandstalige autobiografie van de boeddhistische lerares Sr. Chan Khong kunnen we alles lezen over de totstandkoming van het mindfulness klooster Plum Village. In dit klooster is de basis gelegd voor de verspreiding van mindfulness in Europa en Nederland.
Vanuit vrijheid de boodschap van mindfulness delen
Samen met de Vietnamese zenleraar Thich Nhat Hanh heeft Chan Khong dit klooster opgericht in Zuid-Frankrijk. In haar omvangrijke autobiografie beschrijft de boeddhistische non de lange weg die zij is gegaan van Vietnam tot Frankrijk. In Europa kon de non in alle vrijheid de boodschap van mindfulness delen. En zo bereikte deze vorm van ‘leven in aandacht’ onze westerse samenleving.
Inzicht voor jouw doel in het leven
Lees hier enkele persoonlijke passages uit haar boek. Voor het volledige verhaal raad ik je aan om Ware Leegte te lezen. Dit boek helpt je niet alleen beter te begrijpen wat zij allemaal heeft doorstaan om vanuit wanhoop en onmacht een wereld van vrede en compassie te creëren. Haar aangrijpende verhaal biedt tevens inzicht en inspiratie om je in te zetten voor wat jij belangrijk vindt in dit leven.
Voorpublicatie over de weg naar het mindfulness klooster
Chan Khong schrijft: “In 1982 was de ruimte van onze Sweet Potato-gemeenschap (Noordoost-Frankrijk) te klein geworden. Zelfs met tenten konden we maar dertig gasten tegelijk herbergen en in de zomer moesten we vaak de ene groep van dertig mensen vragen na een week te vertrekken om dertig nieuwe mensen te kunnen ontvangen.
Omdat steeds meer mensen op bezoek wilden komen, begonnen we naar een nieuwe plek te zoeken.
Thay had gehoord dat de boerderijen in het Zuiden van Frankrijk goedkoop waren en het idee om in het Zuiden te wonen waar het warmer en zonniger was dan op Sweet Potato, sprak hem aan. Het idee om bittermeloenen en allerlei soorten Vietnamese geurende kruiden te kunnen kweken die niet tegen de kou van Fontvannes konden, sprak ook mij aan. Onze eerste bestemming was de Provence. Maar toen we onderweg naar Aix-en-Provence bij een benzinestation stopten om de weg te vragen, werden we bijna opgetild door de mistral, de harde wind die in die streek vaak waait. Binnen een dag waren we allebei erg verkouden geworden en we besloten naar het Westen te gaan, naar het gebied bij Toulouse en Bordeaux.
We wisten dat er minder zon zou zijn, maar in ieder geval zou de wind er niet zo sterk zijn.
We keken in de plaatselijke kranten en vonden advertenties voor twaalf verlaten boerderijen. Thay hield vooral van een terrein van acht hectare dat omringd was door prachtige, met een groen bos bedekte rotsachtige hellingen bij Thénac in de Dordogne. Het land kostte maar twee franc, 40 dollarcent, per vierkante meter en de drie oude boerderijgebouwen – stenen gebouwen van tweehonderd jaar oud die voor koeien, varkens en schapen waren gebruikt – waren zonder extra kosten daarbij inbegrepen.
Thay hield ervan daar door het bos te lopen: hij kon zich er al een prachtig meditatiepad voorstellen.
Maar toen een hagelstorm de wijngaard van de eigenaar en daarmee zijn inkomen voor het hele jaar verwoestte, steeg de prijs van twee cent naar vier cent per vierkante meter. Dus bezochten we nog een dozijn boerderijen. Maar de boerderij bij Thénac was de plaats waar Thay het meest van hield dus die besloten we te kopen, ondanks de prijsstijging.
Onze oude vriend Le Nguyen Thieu, de laatste algemeen secretaris van de School of Youth for Social Service, was net in Frankrijk aangekomen en hij wilde graag met ons mee doen aan dit landproject. Het terrein bij Thénac was niet bebouwbaar en broeder Le en zijn gezin wisten dat ze als boer de kost zouden moeten verdienen. Toen vonden we een boerderij van twintig hectare met vijf oude, stenen gebouwen op maar drie kilometer afstand. Le Nguyen Thieu kocht allebei de boerderijen namens ons en verhuisde erheen met zijn gezin en zes andere recent gearriveerde vluchtelingen. We noemden het terrein in Thénac Upper Hamlet en de boerderij in Loubes-Bernac Lower Hamlet en we noemden beide gehuchten samen Lang Hong (in het Engels Persimmon Village, Kaki Dorp).”
Het was genoemd naar het retraitecentrum dat we in Vietnam hadden willen bouwen, dat nooit gebouwd was.
Zen boeddhist zuster Chan Khong, passage uit haar autobiografie Ware Leegte
