Technologie en mindfulness in de toekomst

mindfulness en technologie in de toekomst

Ik maakte me zorgen. Over mensen, onze wereld. Niet over de natuur en ons eten, maar ons dagelijks doen. Want met al die internettechnologie in ons leven zou het snel bergafwaarts gaan. Weg menselijkheid, einde aan de verwondering. Ik had grote vrees voor de snelle media die ons als een kip zonder kop liet rennen naar een lege vlakte.

Wekenlang bladerde ik door boeken en studies om wijzer te worden.

Ik wilde begrijpen waarom technologie en bewustzijn elkaar kapot maakten. En vooral ontdekken hoe het tij te keren was. Versnelling en vertraging, was er een nieuwe koers mogelijk? Een nieuw tijdperk vanuit balans en synergie? Naarmate mijn studie vorderde zag ik gelukkig steeds meer kansen die de oorspronkelijke bedreigingen teniet deden.

Technologie en mindfulness, er was hoop.

In de universiteitsbibliotheek van de Tilburg, waar ik zelf in 2002 afstudeerde op onderzoek naar informatiestructuren, vond ik relevante informatie en heel veel inspiratie. Vanuit alle artikelen en onderzoeken creëerde ik een kader waarbinnen de positieve mogelijkheden van internet of things en mindfulness elkaar zouden vinden. Enige tijd speelde ik met de gedachte om zelfstandig onderzoek te gaan doen naar dit fenomeen, een waarachtig promotietraject waarin ik de wereld wakker zou schudden.

Maar gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat ik een onderzoekende schrijver was, geen schrijvende onderzoeker.

Bovendien was mijn geest ondernemend en creatief, en altijd op zoek naar een gezond evenwicht tussen denken en doen. Een vierjarig promotietraject leek daar niet goed bij aan te sluiten.

Waar ik wél tot mijn recht kwam, was het Radboudumc Centrum voor Mindfulness.

Met mijn research in de hand nodige ik mezelf uit bij hoogleraar Anne Speckens, directeur van het instituut. Zij hadden jaren eerder het initiatief genomen tot uitgebreid onderzoek naar de effecten van mindfulness voor mensen met een chronische ziekte. Ook gaf zij met haar team cursussen aan patiënten die baat hadden bij de trainingen. En alsof dat nog niet genoeg was, was er voor mindfulness trainers in wording een anderhalf jaar durend traject tot hooggeschoold trainer. Een studie met meer bagage dan de boeddha, de voorvader van de mindfulness, ooit had kunnen bedenken.

Voor Speckens had ik groot respect en ik vond het daarom een serieuze eer de marketingcommunicatie voor haar centrum te realiseren.

Ik hield me bezig met de merk identiteit, de transformatie van de website, gaf het interne team training over communicatie en werkte hard voor de externe PR van het onderzoeksinstituut. Telkens weer verwonderde ik me over de inzet van Speckens en haar team, niet wars van intensieve onderzoekstrajecten om zoveel mogelijk mensen te laten weten dat mindfulness een oplossing kan zijn voor mensen die onnodig lijden.

Anne Speckens vertelt wat mindfulness is:

Ik zette me in voor de mindfulness symposia, conferenties, trainingen en workshops. De agenda zat iedere keer weer bomvol, het fanatieke team van het mindfulness centrum zat niet stil. En zelfs politici in het Midden-Oosten werd wakker geschud door hoogleraar Speckens met haar oprechte missie.

Omdat ik het mooie werk van het centrum kon ervaren, werd ik een groot ambassadeur van mindful leven.

Zelfs mijn vader verwees ik naar Speckens toen het team een nieuwe training lanceerde: mindfulness voor mensen met parkinson. Het bleek een mooie ervaring voor mijn vader die in het verleden al verschillende therapieën had gevolgd en niet geheel onbekend was met het boeddhisme. Ook mijn moeder bezocht het centrum samen met mijn vader, al was de mindfulness voor haar niet nieuw. Nog voordat ik ooit bekend werd met de bewustzijnstraining had zij de 8-weekse training al lang gevolgd.

mindfulness training
De officiële mindfulness training bij het Radboudumc

Mijn projecten bij het mindfulness instituut zijn inmiddels afgerond, maar nog steeds volg ik Speckens en haar team, en hebben we zo nu en dan contact. Want de hoogleraar psychiatrie stopt niet. Haar werk is nooit klaar. Daarom droom ik met haar mee, over een omvangrijk retraitecentrum in onze laaglanden.

Misschien wel een wereld waar technologie gebruikt wordt om onze ziel te voeden, niet te verwarren.

De symbiose van internet en mindfulness is ondertussen in volle gang. Zo is er de mogelijkheid voor kankerpatiënten, die vanwege fysieke beperkingen geen mindful klas kunnen bijwonen, tóch getuige te zijn van de positieve effecten van de training dankzij een online programma. Op die manier leren zij omgaan met hun angsten en negatieve gedachten via een online methode die voor hen toegankelijk is.

De online wereld biedt hen uiteindelijk de mogelijkheid te zijn met hun ziekte.

Sinds mijn introductie in deze wereld van mindfulness is bewust leven de norm geworden. Niet dat het me iedere dag lukt, maar de opmerkzaamheid is er altijd. Ondertussen draag ik op mijn manier bij aan een wereld waarin we ons bewustzijn voeden met de kracht die we van nature bij ons dragen. Laat de dagelijkse haast los en verwonder je over jezelf. Dat is het begin van een wereld vol compassie waar technologie ons samenbrengt.