Schrijven vanuit je hart

schrijven vanuit je hart

Mijn vriend keek me vragend aan: “Je schrijft alleen nog maar over onrust, eenzaamheid en angst, maar je bent zo’n vrolijk mens. Zo ongelukkig ben je toch niet? Waar zijn al die leuke momenten gebleven? Kun je daarover schrijven?

Nu lijkt het alsof je nergens meer plezier aan beleeft.

En we hebben het juist zo goed samen, zo’n mooi gezin.”

Aldus mijn vriend. Hij weet als geen ander hoe ik me echt voel en prikt overal doorheen, maar deze keer stonden zijn ogen somber en zelfs een beetje verdrietig. Ik schrok ervan. Gaf ik hem – met al mijn persoonlijke verhalen op schrift – echt de indruk dat ik ongelukkig was? Dat was absoluut niet mijn bedoeling. Hij moest eens weten hoeveel hij voor mij betekende én hoe immens mooi mijn leven is geworden dankzij hem. Tegelijkertijd vroeg ik me af: is hij de enige met die indruk? Denkt iedereen nu, bij het lezen van mijn overpeinzingen, dat ik een zwaar depressieve vrouw ben die het leven lijdzaam ervaart?

Het leven onderzoeken

Natuurlijk hoef ik me van niemand iets aan te trekken, maar even achterom kijken kan geen kwaad. Creëer ik inderdaad het beeld van een getergde vrouw? Of is de frivole Didie nog steeds zichtbaar in mijn woorden en beelden? Is het eigenlijk wel duidelijk waarom ik diep in mijn ziel kruip om zowel de mooie als ook de duistere kanten van het leven te onderzoeken?

Positieve inzichten

Schrijven is voor mij geen vooropgezet plan. En zeker niet de onderwerpkeuze. Ik schrijf vanuit mijn hart, over mijn diepste verlangens en mijn levensvragen. En ja, die lijken soms vrij heftig, maar zo voelt het voor mij niet. Ik vind het vooral buitengewoon interessant. Daarbij laat het mij onverschillig hoe ‘zwaar’ een onderwerp is. Bovendien probeer ik mijn vraagtekens altijd om te buigen in komma’s of punten, want of het nu gaat over verdriet, doodsangst of de zin van het leven, het is juist de uitdaging om tot een positief inzicht te komen; om iedereen die zich in mijn verhaal herkent te stimuleren het leven te vieren zoals het zich aandient.

Schrijven met een lach

Ik word juist blij van verhalen over kwetsbare momenten. Al schrijvende kom ik ‘in het reine’ met mezelf en klaart de mist op die mijn hoofd vertroebelt. Maar ik begrijp dat een ‘overkill’ aan psycho-filosofie soms heftig binnenkomt. Ik zal eens wat vaker ‘in de spiegel kijken’, want daar is een glimlach te zien die een duizelingwekkende verzameling geluksmomentjes herbergt. Voor mij de uitdaging om dat ook te vertalen in frivole verhalen.

Comments (5):

  1. Emilie

    16/11/2015 at 23:31

    Mooi verhaal, zo herkenbaar. Ik denk dat het de mensen zijn die zelf mogen gaan zien dat dit samen kan. En ik denk dat het juist de sterke mensen zijn die hier over kunnen schrijven en het kunnen doorvoelen en daar juist krachtiger van worden. Het leert ieder om niet te snel te oordelen. Ik krijg daar persoonlijk ook mee te maken. Zo’n rustig meisje kan toch niet zo wild zijn op een podium? En dan ineens…ohnee..huh.. En dan lach ik stiekem. :*

    Beantwoorden
    • Didie

      17/11/2015 at 10:43

      En ik ben die ene giechel in dat hoekje die mee lacht..

      Beantwoorden
  2. Beppie Dinnissen

    01/10/2015 at 11:00

    Hoi Didie,

    Sinds kort lees ik af en toe een blogbericht van jou website en soms lijkt het net alsof de gevoelens emoties of overpeinzingen zoals jij die beschrijft de mijne hadden kunnen zijn. De subtiele eerlijke manier waarop jij schrijft is bijzonder, daar is lef voor nodig .Dat is denk ik ook wat jou onderscheid van andere blogwriters.Ik geloof dus ook niet zo in een depressie in jou geval maar eerder in een zo opgaan in de natuur en haar elementen dat je de verandering der seizoenen aan den lijfe gaat ondervinden en er hooguit soms een beetje in blijft hangen. In jou blogberichten proef ik de seizoenen, zoals nu de herfst en eerder……

    De zomer, de lente en de winter.

    Ik ben in ieder geval een fan!

    Groetjes,
    Beppie

    Beantwoorden
    • Didie

      01/10/2015 at 14:37

      Dag Beppie, wat treffend verwoord. Zo had ik er zelf nog niet naar gekeken; dat de natuur en mijn persoon steeds meer versmelten. En, een fan als jij zorgt ervoor dat ik mijn hart open blijf stellen. Ook op (digitaal) papier. Dank je!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *