Uiterlijke schoonheid van een Miss

Didie bij Miss World Show Zuid-Afrika 1995
Didie bij Miss World Show Zuid-Afrika 1995

Onstuimig weer, lange files: jawel, thuiswerken, in de meest comfortabel outfit van de dag. Wat prijs ik mezelf gelukkig. Niet zozeer vanwege het thuiswerken, maar dankzij de onbezorgdheid van een ‘uiterlijkloze’ dag. Didie vermomd in driedelig sweaterpak. Met een flodderkapsel dat eigenlijk nog heel wat lijkt in het diffuse licht van de woonkamer.  

Mijn Miss Nederland uiterlijk staakt.

Maar, dat is wel eens anders geweest. En niet zo’n klein beetje ook. Er was een tijd dat uiterlijk mijn visitekaartje was. Ik ben opgevoed met prachtige waarden zoals respect, beleefdheid, dankbaarheid en integriteit. Uiterlijk, geld of prestaties waren bijzaak. Begrijp me niet verkeerd, ook mijn ouders deden hun best voor een allerschattigst communiejurkje, vlechtjes met bloemetjes, deftige etentjes en een rapport waar opa en oma trots op konden zijn.

Maar zoiets als uiterlijk vertoon was verre van wenselijk.

Fine with me! Puber zijn was al lastig genoeg. Maar door mijn Miss Nederland titel in 1995 (17 jaar!) werd uiterlijk alsnog een hot topic. Aphrodite zat als een duiveltje op mijn schouder. Of ik nu wilde of niet. En ze lonkte naar iedereen.

Logisch met zo’n Miss titel, maar deze puber was er alles behalve klaar voor.

En natuurlijk was ik te dik. En te klein. Ik herinner me nog een bezoek aan de dokter, al ver voor die tijd: word ik nog langer meneer? Ehh.. nee. Gelukkig was dunner niet zo moeilijk. Maar leuk? Tuurlijk niet. Zit je met 86 missen uit de hele wereld in de mooiste hotels van Dubai en Zuid-Afrika, met ontbijt buffetten in alle kleuren van de regenboog, moet je jezelf wijsmaken dat een cracker verstandig is. Ben je helemaal gek?! Maar ik deed het. Want het hoorde erbij. En ik wilde ergens bij horen.

Vermoeiend, dat uiterlijk…

Inmiddels zijn die scherpe kantjes er wel af. Wat nou looks? I love books! Maar geen zorgen; ik ben geen fuzzy wuzzy misfit geworden. Ook ik vind het belangrijk dat mijn vriend met mij over straat durft; dat mijn zoon niet wegduikt bij de kinderopvang; of dat collega’s mijn pyjama zien tijdens een vergadering. Maar het kost me wel heel veel moeite.

Uiterlijk is simpelweg uitputtend!

Ik hoop echt dat ik niet de enige ben, maar ik ben regelmatig de weg kwijt. Weet je wat ik zo ongeveer wekelijks wil doen? De complete inhoud van mijn kledingkast, make-up doos en sieradenkistje weggooien en opnieuw beginnen. Met een soort checklist op kleur, vorm, patroon, maat en moment. Wanneer draag ik wat?

Vroeger had ik mijn uiterlijk vertoon nog wel op een rijtje.

Ik weet het nog goed: zo rond mijn tiende jaar legde ik mijn outfit naast mijn bed, afgestyled met riempjes en schoenen. Nu doe ik dat vooral in mijn hoofd, maar het resultaat is teleurstellend. Bloesjes die voor geen meter passen, broeken die verboden moeten worden in lange files en schoenen die erg cool zijn op de sneeuwpiste maar niet in de Bredase highstreet. En niet te vergeten haren die alle kanten op gaan, behalve de mijne.

Of toch Miss comfort?

En toch houd ik hoop: een enkele keer heb ik de perfecte match en navigeer ik moeiteloos door de wereld van fashion & fame. Geeft me net even die boost om vol te houden. Maar mijn onderonsjes met Aphrodite worden er niet minder op. Geef mij de godin van het comfort!

Comments (1):

  1. Emilie

    14/12/2014 at 17:58

    Leuk geschreven! xx

Comments are closed.